Besproken boeken van eerdere leeslijsten

Leeslijst: 1999 1e helft

Ok, ok, ik heb hem uit dus dat wil wAt zeggen. En het leest als een trein, dat weer wel. Maar wel een van die treinen vol met ontzettend irritante mensen met mobiels waarin ze heel hard anderen vertellen dat ze in de trein zitten en dan van die hele domme onnodig gesprekken gaan voeren die ik helemAAL niet aan wil horen...(maar je wordt dus wEL soms nieuwsgierig naar hoe het afloopt met die irritant verhalen dussss...) Ik heb veel gehoord over Nicci French en dacht dat ze een van die schrijfsters was dat ik moest lezen om een eigen mening over te hebben. Goed, dat heb ik nu; hoef ik nooit meer een boek van haar in handen te nemen. Of moet ik zeggen van hun? Ze schrijft toch samen met haar partner ofzo? (ofhoewel dat er niet bij staat in het boek die ik hier heb).

Leeslijst: 1999 1e helft

Vestdijk stond op de lijst voor mei en dat had blijkbaar moeite gekost. Twee mails die een prachtige sfeer weergaven (ook voor de niet-Vestdijk lezers onder ons ) hierbij. De eerste mail: "Vergis ik me of zijn er nog geen mailtjes geweest over Ina Damman ?(ik heb laatst alle mails van één dag per vergissing `gedelete`) Enkele dagen geleden wou ik het boek nog teleurgesteld wegleggen. HBS - jongens- stoer doen - plagen en al die ellende - bah, dacht ik. Gelukkig ben ik een vrouw, haast veertig en leef in `t jaar 1999 :-) Tja, waarom ik verder las? Misschien om beschrijvingen, zoals:hij had spierwit haar, en een leeg, sceptisch gezicht, dat flauwtjes scheen na te glimlachen om een mopje, dat hij in een vroeger leven gehoord had toen hij nog een witte muis was of een konijn. of om het afschuwelijke ` weke drilwangen ` ? of om het prachtige ` zemelappig ` ?

Leeslijst: 1999 1e helft

De Italiaanse schrijver Alessandro Baricco schreef Zijde; Uitgeverij De Geus liet het vertalen en maakte er een prachtig klein boekje van met een stofomslag van zijdepapier. Herve Joncourt woont in Lavilledieu, een Frans plaatsje dat volgens mij niet bestaat, maar als zou bestaan dan zou het in de Provence hebben gelegen. Om te leven koopt en verkoopt hij zijderupsen. Er treedt een ernstige ziekte op onder de rupsen en Joncourt moet zijn handel verleggen naar Japan. Daar ontmoet hij een geheimzinnige vrouw met niet oosterse ogen. Hij krijgt van haar een briefje in zijn handen gedrukt met de tekst 'Kom terug, of ik ga dood'. Joncourt gaat terug, zelfs met gevaar voor eigen leven, zelfs het geld verspillend van de zijdetelers. Ach, wat is dat nu - een verhaal en dit keer gaat het over de zijdehandel. Baricco spreekt mij in de eerste zin al tegen.

Leeslijst: 1999 1e helft

Gelezen maart 1999

Leeslijst: 1999 1e helft

"Grrls, voordat ik jullie post van de laatste dagen ga lezen heb ik een vraag over Paula (Allende). Ik heb nu zo'n 150 blz. gelezen en het kan me maar matig boeien. Het emotioneert me niet, ik heb het gevoel dat het allemaal losse stukjes zijn, ik zie de rode draad niet zo. Soms lees ik wel even met plezier een paar bladzijden, maar over het algemeen heb ik er niet zo'n zin in. Wie heeft het al uit en kan mij motiveren om het uit te lezen??"

Leeslijst: 1999 1e helft

Eenzaam Avontuur’ van Anna Blaman was de klassieke selectie van de Boekgrrls voor maart 1999. De maand was nog geen week oud of de eerste reactie kwam al op de lijst:

Leeslijst: 1998 2e helft

The good writing that eliminates truth from autobiography... Is Tussen mes en keel een autobiografie? Of fictie?De waarheid doet niet terzake, de werkelijkheid evenmin. Waarom suggereert de schrijver, dat de schrijver de schrijver uit het boek is? Waarom neemt hij niet de moeite een personage te verzinnen om zo zichtbaar afstand te scheppen tussen schrijver en schrijver? Of suggereert niet de schrìjver dit, maar kun je als lezer moeilijk de neiging van identificatie tussen beiden onderdrukken? Duwt de schrijver met opzet de lezer in de hoek om zich daar de vraag te stellen is dit boek toch een verkapte autobiografie? Of geeft het engelse citaat, heel fijntjes, de opvatting van de schrijver weer, dat dit een zo goed geschreven boek is, dat de waarheid uit de autobiografie is weggeschreven?

Leeslijst: 1998 2e helft

Accordeonmisdaden van E. Annie Proulx was het boek voor november 1998. Circa 500 pagina's kleine lettertjes, 'een nieuwe toproman' volgens de achterflap. We wreven met voorpret in onze handen en trokken ons terug op de bank. De eerste berichten over deze nieuwe Proulx bereikten ons overigens al in juli: "Ik houd ervan als in vrij korte stukken steeds hele levens worden geschetst zonder het oppervlakkig te laten worden. Ik vond vooral die gekke zinnetjes tussendoor heel apart, dan kwam er een naam, en dan stond er even als terloops achter, dat dit de grootvader was van een beroemde advocaat uit New York, die helaas jammerlijk was omgekomen bij het kaaimanvissen, of zoiets. Omdat ze heel veel krantenknipsels gebruikt heeft bij het schrijven, denk ik dat dit dus allemaal waar gebeurd is. Dat geeft voor mij zo'n boek een extra cachet.

Pagina's

Subscribe to Besproken boeken van eerdere leeslijsten